Astronomija vs. astrologija


Izvor: NASA.gov

Čak i u XXI vijeku, manje obrazovane (pardon, informisane) individue, pojam astrologije običavaju komparirati i poistovjećivati s pojmom astronomije. Dijapazon uzroka koji za posljedicu imaju tu kontroverznu komparaciju/poistovjećivanje proteže se od težnji brojnih individua da makar i površno znanje o nebeskim tijelima i procesima što bolje unovče, pa do generalne frivolnosti društva i kulture današnjice. Neargumentovano i neopravdano unificiranje astronomije i astrologije već dugo je izvor argumentovanog i opravdanog negodovanja naučnih krugova, akademskih zajednica i svih osoba s kontinuirano aktivnim sivim moždanim ćelijama. Stoga ćemo u tekstu koji slijedi pokušati demistificirati taj ne(slavni) znak jednakosti između ova dva pojma, čija srodnost počinje i završava donekle sličnom semantičkom konstrukcijom.


Komparacija i poistovjećivanje astrologije s astronomijom ne posjeduje argumentovani temelj uslijed fundamentalne razlike između ova dva pojma, a to je da se astrologija (za razliku od astronomije) ne kvalifikuje kao nauka. Astronomija je jedna od najstarijih nauka, koja izučava nastanak, evoluciju i osobine nebeskih tijela/svemirskih objekata, kao i sve prirodne procese u okviru trenutno nepoznatih granica svemirskih prostranstava. Kako se pojam nauke odnosi na skup znanja koja se mogu racionalno objasniti i pouzdano primjeniti, astrologiju, za razliku od astronomije, ne možemo svrstati u naučne discipline. Da bi se bilo koja pojava ili radnja uzela u obzir s naučnog stanovišta, naučna teorija proizašla iz naučne hipoteze mora biti metodološki potvrđena naknadnim mjerenjima i promatranjima. Astrologija, ne samo da ne koristi naučno-istraživačku metodologiju, već nikada nije ponudila konstruktivnu teorijsku bazu, tj. razumnu pretpostavku koja predlaže moguću korelaciju između astroloških fenomena.


Pa, kako onda definisati astrologiju? Kao new-age pseudospiritualni pokret? Marginalno ambiciozniju sestru mnogobrojnih metoda divinacije, poput numerologije, tarota ili kristalne kugle? Ili možda kao još samo jednu u nizu trivijalnosti, za čiju su uspješnu komercijalizaciju novi mediji i tehnologije superefikasni alati? Savremenu astrološku praksu, poput rubrika „dnevni horoskop“ u printanim medijima ili „vrućih“ astroloških telefonskih linija – možemo opisati svakom od ovih proizvoljnih definicija.


Ipak, astrologija je prvobitno nastala na mnogo drugačijim temeljima u odnosu na opisane savremene astrološke prakse. Teorija astrologije nastala je još u vrijeme Antičke Grčke, na temeljima nekolicine filozofskih doktrina, poput Ideje o četiri elementa/kvaliteta i Ideje o jedinstvu univerzuma. Drevnom Idejom o jedinstvu univerzuma i vjerovanjem u povezanost cjelokupnog univerzuma vodio se i švicarski psiholog i psihijatar Carl Gustav Jung, na čijim je osnovama koncipirao teoriju sinhroniciteta. Srž teorije sinhroniciteta, odnosno, teorije postojanja mistične veze između vidljivog nebeskog svoda i Zemlje leži u istovremenosti procesa i ciklusa koji se odvijaju na nebu u vidu kretanja nebeskih tijela i u samom čovjeku. Sinhronicitetna veza isključuje uzročno-posljedični odnos između kretanja nebeskih tijela i stanovništva planete Zemlje. Planete i nebeska sfera kreću se paralelno sa unutrašnjim razvojem individue, ali predstavljaju samo i isključivo makrokosmičko ogledalo mikrokosmičkih procesa koji se odigravaju na individualnom nivou, te sama po sebi ne uzrokuju ama baš ništa. Astrološka veza nebeske sfere i Zemlje ne može se okarakterisati kao uzročno-posljedična, već kao simbolična i mistična, kako je i tumačena hiljadama godina. Jung je tokom izučavanja sinhroniciteta opisane zakonitosti najčešće ilustrirao ni manje ni više do astrološkim primjerima. Ako astrologiju posmatramo kroz prizmu teorije sinhroniciteta, možemo zaključiti da su astrološki alati i metode tj. (ne)slavne natalne i ostale karte – samo odraz sveukupnosti naših mikrokosmosa. Bolje rečeno, makrokosmička ogledala našeg temperementa, karaktera, podsvijesti, svijesti i situacija.


U astronomiji, Mars predstavlja četvrtu planeta Sunčevog sistema, od Zemlje udaljenu 225 miliona kilometara, koja zajedno sa ostalim planetama, patuljastim planetama, prirodnim satelitima, asteroidima i meteoridima orbitira oko Sunca i u odnosu na stanovništvo planete Zemlje – “gleda svoja posla”. U tradicionalnoj astrološkoj teoriji, Mars predstavlja planetu koja vlada sirovom maskulinom energijom i animalnim porivima, a čiji položaj u natalnoj karti individue na makrokosmičkom nivou reflektuje kvalitet opisane energije na mikrokosmičkom nivou, tj. u kontekstu temperamenta, karaktera i života osobe u pitanju. A u okviru savremenih astroloških praksi, koje nisu u vezi niti sa tradicionalnom astrološkom teorijom, a još manje astronomijom, Mars predstavlja samo i isključivo dijeliće narativa čiji je primarni i jedini cilj brzo i lako ostvarivanje profita.


Iako su i astronomija i astrologija nastale uslijed poriva drevnih naroda za iskonskom spoznajom mističnih ljepota noćnog neba, dok su u astronomiji nebeska tijela predstavljala i predstavljaju predmet naučnih istraživanja, u tradicionalnoj astrologiji planete su bile i ostale samo makrokosmički simboli individualnih mikrokosmičkih procesa. Prema razini spoznaje stvarnosti, tj. temeljima i metodama provjerljivosti spoznaja, tradicionalnu astrološku teoriju možemo pozicionirati negdje između filozofije i religije. Astrološki spoznajni nivo jednako se može kvalifikovati i kao pretpostavka i kao vjerovanje. S obzirom da, sa stanovišta fizikalnih zakona, planete nemaju ama baš nikakvog utjecaja na karaktere, situacije ili događaje u životima individua, čak i komparacija astrologije sa astronomijom je u najmanju ruku nelogična. Dok bi se poistovjećivanje astronomije sa astrologijom i vice versa već moglo okarakterisati kao apsurdno.


Autor: Naida Dilić

   |  

   |  

  • Facebook - White Circle
  • YouTube
  • Instagram - White Circle
  • Twitter - White Circle

evolucijaportal@gmail.com   |   71000 Sarajevo, Bosna i Hercegovina

© 2019 BY e-volution.com